Jestem absolwentką Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Brzmi bardzo technicznie, prawda? I rzeczywiście – na co dzień pracuję w biurze. Ale po kilku godzinach przed komputerem moje ciało dość stanowczo przypomina mi, że zostało stworzone do czegoś więcej.

Moja przygoda z ruchem zaczęła się w liceum na macie, trenując aikido. To tam dowiedziałam się, że czasem warto odpuścić zamiast walczyć, że cierpliwość naprawdę się opłaca, a równowaga nie dotyczy tylko stania na jednej nodze. Na studiach i po nich zrobiło się jeszcze ciekawiej: był fitness, był dancehall, był CrossFit – i właśnie wtedy pojawiła się joga. Chociaż może to nie ja ją znalazłam – to ona cierpliwie czekała, aż w końcu przestanę biec i stanę na macie.

Od tamtej pory nieustannie się uczę. Miałam szczęście spotkać nauczycieli, którzy pokazali mi, że joga nie polega na dotknięciu stopami głowy ani na robieniu zdjęć w spektakularnych pozycjach. Wierzę, że joga jest dla każdego. Nie trzeba być rozciągniętym, spokojnym ani potrafić usiąść po turecku bez jęknięcia. Wystarczy ciekawość i gotowość, by zrobić pierwszy krok.

A gdy schodzę z maty… wskakuję na motocykl. Zarówno joga, jak i jazda na motocyklu uczą pełnej obecności. Jeśli spotkamy się na zajęciach, nie obiecuję, że będzie zawsze łatwo. Za to mogę obiecać dużo uśmiechu, oddechu, dobrej energii i przestrzeń, w której nie trzeba być idealnym. Wystarczy po prostu być.